من نمي دانم اين جماعت كه به تعبير رسانه ملي و صاحبان فعلي قدرت، اصلاح طلب و دوم خردادي و روزنامه هاي زنجيره اي ناميده مي شوند، كي مي خواهند تكليفشان را حداقل با خودشان روشن كنند!
از يك طرف زماني آنچنان آواي دمو كراسي خواهي و ليبرالي سرمي دادند كه به انقلاب كبيرفرانسه آن مي گفتند برو كنار و معين را علم مي كنند، از طرف ديگر خاتمي سكان دار اصلاحات به تعبير برخي از همين دوم خردادي ها، هر وقت اوضاع را وخيم ببيند به در باب مشروعيت نظام و دفاع از قانون اساسي سخن مي گويد. نيز گاه و بيگاه ياد هاشمي مي افتند كه در گذشته اي نه چندان دور عامل قتل نويسندگان، فساد اقتصادي و سياسي معرفي اش كرده بودند و حالا كه رئيس مجلس خبرگان شده، آنچنان هاشمي هاشمي راه انداختند و يادشان رفته شعار" هاشمي سي امي آخر شدي بيستمي" ، " ما به بچه هامون گفتيم كه ديگه نمره بيست نگيرند" ... . اي ذهن هاي فراموشكار ... .
من هميشه محمد قوچاني را به خاطر قلم موثر و شيوايش ستايش كرده ام ولي هميشه با خواندن مقالات متعجب زده هستم كه چگونه او يك روز هاشمي را به عرش اعلي مي برد و روز ديگر به ارض سفلي مي نشاند. البته او با همه جريانات و موضوعات همين كار را مي كند و اين يعني روزنامه نگاري حزبي كه مطبوعات ما بدجور به آن گرفتارند.
واقعا چه ضرورتي دارد كه ما دوباره بخواهيم خودمان را گول بزنيم و از اصلاح طلبي در چارچوب هاي سابق دفاع كنيم؟
چرا عقايدتان را واضح و آشكار بيان نمي كنيد؟ از چه مي ترسيد؟ مرگ يك بار، شيون يك بار
پانوشت: شايان ذكر است كه در گذشته اي نه چندان دور اصلاح طلب بودن مايه فخر و مباهات بود و چپ و راست خودشان را به در و ديوارمي زدند تا به اين نام شهره شوند.
تازه ديروز فهميدم كه ما روزنامه نگار جماعتيم كه آدم ها را بزرگ مي كنيم. اين مائيم كه خاتمي را پرچمدار اصلاحات مي كنيم و احمدي نژاد را رئيس جمهور. ديروز وقتي كه يك گزارش خبري را تبديل به مصاحبه مديركل تازه وارد كردم و از قول او آمار و ارقام دادم تازه فهميدم كه همه ما روابط عمومي چي ها و قلم به دست هاييم كه جريان ها و شخصيت هايي درست مي كنيم كه بعدا آنها را زير سوال مي بريم.
دنياي رسانه اي ، فلسفه عجيبي دارد و گاه بسيار پيچيده است به گونه اي كه گاهي به اصحابش نيز رو دست مي زند.